Οι Black Sabbath είναι οι πατέρες του heavy ήχου. Δεν ήταν αποκλειστικά οι πρώτοι που έπαιξαν βαριά μουσική, ούτε οι πρώτοι που ασχολήθηκαν με πιο μυστήρια θεματολογία, ήταν όμως εκείνοι που το έκαναν τόσο καλά, τόσο δεμένα και τόσο επιδεικτικά.

Οι Black Sabbath ιδρύθηκαν το 1968 στο Μπέρμιγχαμ από τον τραγουδιστή Όζι Όσμπορν, τον κιθαρίστα Τόνι Αϊόμι, τον μπασίστα Γκίζερ Μπάτλερ και το ντράμερ Μπιλ Γουόρντ. Μετά το 1979, η σύνθεση του σχήματος υπέστη πολυάριθμες αλλαγές, με μοναδικό σταθερό μέλος τον Τόνι Αϊόμι.

Μαζί με τους Deep Purple και τους Led Zeppelin είναι τα τρία συγκροτήματα που αποτέλεσαν τους δημιουργούς του heavy metal μουσικού ιδιώματος, ενώ θεωρούνται το πρώτο συγκρότημα του είδους. Κατά το παρελθόν έχουν περάσει από τη σύνθεση τους σπουδαίοι μουσικοί όπως ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ο Ίαν Γκίλαν, ο Κόζι Πάουελ, ο Γκλεν Χιουζ, ο Μπομπ Ντέισλι, ο Βίνι Άπις και άλλοι.

Γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία κατά τη δεκαετία του ’70 και τις αρχές της δεκαετίας του ’80, με την αρχική σύνθεση να επανενώνεται το 1997, κυκλοφορώντας τον ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο “Reunion”. Παρ’ όλα αυτά, δεν ηχογράφησαν νέο υλικό μέχρι το 2013, όταν η τριάδα Όσμπορν / Αϊόμι / Μπάτλερ με τον Μπραντ Γουίλκ στα τύμπανα, κυκλοφόρησε το άλμπουμ “13”, ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στην κορυφή του αμερικάνικου Billboard.

Το περιοδικό “Rolling Stone” τους κατέταξε στην 85η θέση της λίστας με τους εκατό σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών, ενώ εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame το 2006. Έχουν πουλήσει περισσότερους από εβδομήντα εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως.

Το ξεκίνημα των Black Sabbath

Ξεκίνησαν την άνοιξη του 1967 ως Polka Tulk και λίγο αργότερα ως Earth. Αρχικά μέλη των Black Sabbath ήταν ο Όζι Όσμπορν (φωνητικά), ο Τόνι Αϊόμι (κιθάρα), ο Γκίζερ Μπάτλερ (μπάσο) και ο Μπιλ Γουόρντ (τύμπανα). Εικάζεται ότι υπήρξαν μέλη του συγκροτήματος ένας πιανίστας και ένας σαξοφωνίστας. Τον Αύγουστο του 1969, μετονομάστηκαν σε Black Sabbath επηρεασμένοι από την ομώνυμη ταινία τρόμου του Μάριο Μπάβα με πρωταγωνιστή τον Μπόρις Καρλόφ που είχε προβληθεί το 1963.

Οι Black Sabbath με τον Όζι

Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο του σινγκλ με τίτλο “Evil Woman” τον Ιανουάριο του 1970 μέσω της εταιρείας “Fontana Records”. Στις 13 Φεβρουαρίου του 1970 κυκλοφορεί το ομώνυμο ντεμπούτο-άλμπουμ του συγκροτήματος, ανεβαίνοντας στο # 8 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 23 στις Η.Π.Α., όπου παρέμεινε στα τσαρτ για πάνω από ένα χρόνο. Ο δίσκος περιείχε κλασικά κομμάτια όπως το σκοτεινό ομώνυμο, το “The Wizard”, το “N.I.B.” και το “The Warning”. Οι Black Sabbath και το άλμπουμ τους, λογοκρίθηκαν από τον Τύπο της εποχής ως “σκοτεινή και πολύ θορυβώδης μπάντα”.

Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το επόμενο άλμπουμ του. Το κομμάτι “War Pigs” θα έδινε αρχικά το όνομα του στο άλμπουμ, όμως η εταιρεία φοβούμενη την κοινωνική κατακραυγή λόγω του πολέμου του Βιετνάμ ζήτησε να πάρει το όνομα “Paranoid”, από ένα άλλο κομμάτι του δίσκου.

Τον Σεπτέμβριο, κυκλοφόρησε το “Paranoid” σε μορφή σινγκλ και έφθασε στο # 4 των βρετανικών τσαρτ. Ένα μήνα αργότερα κυκλοφόρησε και το ομώνυμο άλμπουμ, ανεβαίνοντας στο #1 στη Μεγάλη Βρετανία και το #12 στις Η.Π.Α.. Ο εν λόγω δίσκος είναι, πλέον, τέσσερις φορές πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πέραν του κλασικού ομώνυμου τραγουδιού, το “Paranoid” περιείχε τα “Iron Man” και “War Pigs”, θρυλικά στις συνειδήσεις των οπαδών του συγκροτήματος. Το “Paranoid” κατακρίθηκε όπως και ο πρώτος δίσκος των Black Sabbath, αλλά πλέον θεωρείται ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του χέβι μέταλ.

Τον Ιούλιο του 1971 κυκλοφόρησε το τρίτο, κατά σειρά, άλμπουμ τους με τίτλο “Master of Reality”. Κομμάτια που δημιούργησαν μεγάλη εντύπωση είναι το “Children of the Grave” και το “After Forever”, με στίχους που αναφέρονται στην ψυχή του ανθρώπου και τη ζωή μετά θάνατον. Ο δίσκος έγινε χρυσός δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του και ανέβηκε στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Μετά από μία μεγάλη περιοδεία και ένα διάλειμμα για το συγκρότημα, κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1972, το “Volume 4”, με τα “Supernaut”, “Snowblind” (το αρχικό όνομα του άλμπουμ) και “Cornucopia”. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1972, με αρκετά προβλήματα λόγω της συνεχούς χρήσης ναρκωτικών ουσιών από τα μέλη του συγκροτήματος. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου, οι Black Sabbath επισκέφθηκαν για πρώτη φορά την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, την άνοιξη του 1973.

Το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς κυκλοφόρησε, το ηχογραφημένο στο Λος Άντζελες, “Sabbath Bloody Sabbath” και είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που έλαβε θετικές κριτικές από τα ΜΜΕ της εποχής. Από τον δίσκο ξεχώρισαν τα “A National Acrobat”, “Sabbra Cadabra” και το ομώνυμο κομμάτι. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους, εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ “California Jam” μαζί με τους Deep Purple, τους Eagles, τους Black Oak Arkansas και άλλους. Το Φεβρουάριο του επόμενου έτους ξεκίνησαν να δουλεύουν για τον επόμενο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε την 1 Ιουλίου του 1975 με τίτλο “Sabotage”. Με επιβλητικά και έντονα φωνητικά του Όσμπορν, ξεχώρισαν τραγούδια όπως τα “Symptom of the Universe” και “Megalomania”, αλλά ο δίσκος ήταν ο πρώτος τους που δεν έγινε πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την 1 Δεκεμβρίου του 1975, κυκλοφόρησε η πρώτη συλλογή του συγκροτήματος με τίτλο “We Sold Our Soul for Rock ‘n’ Roll” ανεβαίνοντας στο Top-50 της Μεγάλης Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το καλοκαίρι του 1976 ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για τον επόμενο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς με τίτλο “Technical Ecstasy”. Στην περιοδεία του συγκεκριμένου άλμπουμ, η οποία ξεκίνησε το Νοέμβριο του 1976, συγκροτήματα που άνοιγαν τις συναυλίες των Black Sabbath ήταν οι Boston και ο Τεντ Νούτζεντ στις Η.Π.Α. και οι μετέπειτα θρυλικοί AC/DC στην Ευρώπη, τον Απρίλιο του 1977.

Το Νοέμβριο του 1977, ο Όζι Όσμπορν παραιτήθηκε από το συγκρότημα λόγω προσωπικών προβλημάτων. Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να τον αντικαταστήσουν με τον Ντέιβ Γουόλκερ των Savoy Brown. Η μοναδική εμφάνιση του Γουόκερ με το συγκρότημα έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1978 για την τηλεοπτική εκπομπή “Look! Hear!”, όπου έπαιξαν το τραγούδι “Junior’s Eyes”. Τρεις μήνες αργότερα, ο Όσμπορν αποφάσισε να επιστρέψει στο συγκρότημα.

Τον Οκτώβριο του 1978, κυκλοφορήσαν το “Never Say Die”. Το ομώνυμο σινγκλ έφτασε στο # 21 των βρετανικών τσαρτ, το πρώτο μετά το τραγούδι “Paranoid” που κατάφερε να μπει στον βρετανικό κατάλογο επιτυχιών. Το Μάιο του 1978, περιόδευσαν στην Αμερική με τους Van Halen να ανοίγουν τις συναυλίες τους.

Το 1979, οι Black Sabbath είχαν φτάσει στο σημείο να μην μπορούν πλέον να συνυπάρξουν, κυρίως λόγω του υπερβολικού εθισμού του Όσμπορν στα ναρκωτικά, αλλά και της ανικανότητας του να συνεισφέρει στο συνθετικό κομμάτι του συγκροτήματος. Αποφάσισαν να τον απολύσουν και να προσλάβουν στη θέση του τον πρώην τραγουδιστή των Rainbow, Ρόνι Τζέιμς Ντίο.

Η εποχή των Black Sabbath με τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο

Ο τελείως διαφορετικός στη φωνή από τον Όζι, Ρόνι Τζέιμς Ντίο, μπήκε στο στούντιο αμέσως μετά την ένταξη του στο συγκρότημα το καλοκαίρι του 1979 μετά από πρόταση της κόρης του μάνατζερ των Black Sabbath και μετέπειτα συζύγου του Όσμπορν, Σάρον Άρντεν. Το Σεπτέμβριο, ο Γκίζερ Μπάτλερ αποχώρησε για τέσσερις μήνες με προσωρινό αντικαταστάτη τον Τζεφ Νίκολς, για να επιστρέψει τον Ιανουάριο του 1980 και το Νίκολς να αναλαμβάνει τα πλήκτρα.

Τον Απρίλιο του 1980 κυκλοφόρησε ο πλατινένιος δίσκος “Heaven and Hell” με το σινγκλ “Neon Knights” να φτάνει στο #22 του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών.

Μία ξεχωριστή περιοδεία πραγματοποιήθηκε εκείνη τη χρονιά, καθώς οι Black Sabbath παρουσίασαν ένα φοβερό πακέτο μαζί με το διάσημο χαρντ ροκ συγκρότημα, Blue Öyster Cult. Στα τέλη Ιουλίου και ενώ βρισκόταν σε περιοδεία, η προηγούμενη δισκογραφική τους εταιρεία κυκλοφόρησε το ανεπίσημο, ηχογραφημένο ζωντανά το 1973, “Live at Last”, το οποίο ανέβηκε στο #5 των βρετανικών τσαρτ.

Τον Αύγουστο του 1980, ο Μπιλ Γουόρντ αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω του ότι είχε αντίθετη γνώμη με την αντικατάσταση του Όσμπορν και αντικαταστάθηκε από τον Βίνι Άπις με τον οποίο ολοκλήρωσαν την περιοδεία για την προώθηση του “Heaven and Hell”. Τον Οκτώβριο του 1981, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του Ντίο με το συγκρότημα με τίτλο “Mob Rules” με τα “Falling off the Edge of the World” και “The Sign of the Southern Cross” να ξεχωρίζουν.

Το Νοέμβριο του 1982, ο Ντίο αποχώρησε από το συγκρότημα για να ξεκινήσει σόλο καριέρα. Τα φωνητικά ανέλαβε ο θρυλικός τραγουδιστής των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν. Ένα μήνα αργότερα κυκλοφόρησε το ζωντανό άλμπουμ “Live Evil”, το τελευταίο με τον Ντίο στα φωνητικά κατά τη δεκαετία του ’80.

Με τον Γκίλαν στα φωνητικά, οι Black Sabbath κυκλοφόρησαν στις 7 Αυγούστου του 1983, το “Born Again” με τον Μπιλ Γουόρντ να επανέρχεται στα τύμπανα. Ο δίσκος έλαβε πολύ αρνητικές κριτικές αλλά τελικά έγινε χρυσός, λόγω του ονόματος του συγκροτήματος και του Γκίλαν. Για την παγκόσμια περιοδεία για την προώθηση του “Born Again” ο πρώην ντράμερ των E.L.O., Μπεβ Μπέβαν, αντικατέστησε τον Μπιλ Γουόρντ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας οι Black Sabbath έπαιζαν και το “Smoke on the Water” των Deep Purple.

Ο Βίνι Άπις

Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Ίαν Γκίλαν αποφάσισε να επιστρέψει στους Deep Purple οι οποίοι επανενωνόταν μετά από οκτώ χρόνια και στη θέση του οι υπόλοιποι Black Sabbath προσέλαβαν τον άσημο Ντέιβ Ντονάτο. Απογοητευμένος με το ηχητικό αποτέλεσμα της νέας σύνθεσης, αποχώρησε από το συγκρότημα ο Γκίζερ Μπάτλερ το Νοέμβριο του 1984 και στη θέση του ήρθε ο Ντέιβ Σπιτζ. Η αντίδραση του οδήγησε τους υπόλοιπους να προβούν σε αντικατάσταση του Ντονάτο με τον πρώην μπασίστα και τραγουδιστή των Deep Purple και των Trapeze, Γκλεν Χιούζ τον Σεπτέμβριο του 1985.

Η αρχική σύνθεση του γκρουπ επανενώθηκε για το φιλανθρωπικό φεστιβάλ “Live Aid”, στις 13 Ιουλίου του 1985, φεστιβάλ για το οποίο επανενώθηκαν και οι The Who και οι Led Zeppelin.

Τον Ιανουάριο του 1986, κυκλοφόρησε το άλμπουμ “The Seventh Star” για να αποχωρήσει ο Χιούζ ένα μήνα αργότερα λόγω τραυματισμού από καβγά σε μπαρ, δίνοντας το μικρόφωνο στον Ρέι Γκίλεν με τον οποίο τελείωσαν την περιοδεία για την προώθηση του τελευταίου τους δίσκου. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε αρχικά ως προσωπικός δίσκος του Τόνι Αϊόμι αλλά η Warner Bros. που είχε τα δικαιώματα του συγκροτήματος, πίεσε για να κυκλοφορήσει σαν δίσκος των Black Sabbath, με τον μάνατζερ Ντον Άρντεν να δίνει τη λύση με την ονομασία “Black Sabbath featuring Tony Iommi, Seventh Star”.

Στη θέση του ντράμερ Μπεβ Μπεβάν ήρθε ο Έρικ Σίνγκερ τον Σεπτέμβριο του 1985 και οι Black Sabbath μπήκαν στο στούντιο για να δουλέψουν πάνω στον επόμενο δίσκο τους. Ενώ το συγκρότημα ετοίμαζε τον καινούριο δίσκο, ο Γκίλεν αποχώρησε για να δημιουργήσει τους Blue Murder και τη θέση του πήρε ο Τόνι Μάρτιν, ηχογραφώντας ξανά τα κομμάτια του Γκίλεν. Τον Δεκέμβριο του 1987, κυκλοφόρησαν το “The Eternal Idol” (# 66 στη Μεγάλη Βρετανία). Στην περιοδεία του το συγκρότημα επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα και έπαιξε στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Λόγω της μικρής εμπορικής επιτυχίας του “The Eternal Idol”, το συγκρότημα ανέλαβε η εταιρεία “I.R.S. Records”.

Τον Απρίλιο του 1989, κυκλοφόρησε το “Headless Cross” με τον σπουδαίο Κόζι Πάουελ στα τύμπανα. Ο δίσκος περιείχε το πρώτο σινγκλ του συγκροτήματος που μπήκε στα βρετανικά τσαρτ μετά από επτά χρόνια, το ομώνυμο “Headless Cross”, ενώ στο τραγούδι “When Death Calls”, το σόλο κιθάρας έπαιξε ο κιθαρίστας των Queen, Μπράιαν Μέι. Τη θέση του μπασίστα στο συγκρότημα πήρε το πρώην μέλος των Whitesnake και του Γκάρι Μουρ, Νιλ Μάρεϊ και οι Black Sabbath ξεκίνησαν την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, το αμερικανικό κομμάτι της οποίας αναβλήθηκε λόγω χαμηλής ζήτησης των εισιτηρίων.

Το Φεβρουάριο του επόμενου έτους, το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για την ηχογράφηση του “TYR”, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1990 ανεβαίνοντας στο # 24 στη Μεγάλη Βρετανία αλλά χωρίς να μπει στα αμερικανικά τσαρτ. Τον Οκτώβριο αποχώρησε ο Πάουελ λόγω του ότι έσπασε το μηρό του σε ατύχημα με το άλογο του και αντικαταστάθηκε από τον Βίνι Άπις. Τον Απρίλιο του 1991, ο Γκίζερ Μπάτλερ και ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο ένωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους με το συγκρότημα για να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ “Dehumanizer”, τον Ιούνιο του 1992, με την επιτυχία “TV Crimes”.

Στην περιοδεία για το άλμπουμ, ο Όζι Όσμπορν προσκάλεσε το συγκρότημα να ανοίξει μία συναυλία στην αμερικανική περιοδεία του. Ο Ντίο αρνήθηκε να συμμετάσχει ως δεύτερο όνομα κάτω από το προσωπικό σχήμα του Όσμπορν και αποχώρησε για δεύτερη φορά από τους Black Sabbath. Στη θέση του τραγούδησε ο Ρομπ Χάλφορντ των Judas Priest, ο οποίος εμφανίστηκε επί σκηνής για δύο συναυλίες στις 14 και 15 Νοεμβρίου στο Όκλαντ των Η.Π.Α., ενώ τη δεύτερη βραδιά ο Όζι εμφανίστηκε με τους υπόλοιπους, παίζοντας τέσσερα τραγούδια.

Την αποχώρηση του Ρόνι Τζέιμς Ντίο ακολούθησε και αυτή του Βίνι Άπις ο οποίος εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του Ντίο και αντικαταστάθηκε από τον πρώην ντράμερ των Rainbow Μπόμπι Ροντινέλι, ενώ στα φωνητικά επανήλθε ο Τόνι Μάρτιν. Τον Ιανουάριο του 1994, κυκλοφόρησαν το “Cross Purposes”, με τον Τζεφ Νίκολς στα πλήκτρα να αναγνωρίζεται πλέον ως επίσημο μέλος του συγκροτήματος.

Τον Αύγουστο του ίδιου έτους αποχώρησε ο Ροντινέλι για να αντικατασταθεί αρχικά από τον Μπιλ Γουόρντ για κάποιες συναυλίες στη Νότια Αμερική και στο τέλος της χρονιάς από τον Κόζι Πάουελ, ενώ τη θέση του αποχωρήσαντα Γκίζερ Μπάτλερ που έφυγε λόγω διαμαχών με τον Τόνι Αϊόμι, πήρε για άλλη μια φορά ο Νιλ Μάρεϊ. Τον Ιούνιο του 1995, κυκλοφόρησαν το “Forbidden” και περιόδευσαν μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Η επιστροφή του Όζι στους Black Sabbath

Μετά το τέλος και της περιοδείας για το “Forbidden”, οι Black Sabbath παρέμειναν ανενεργοί μέχρι το Μάιο του 1997. Τότε επέστρεψαν στο συγκρότημα ο Όζι Όσμπορν και ο Γκίζερ Μπάτλερ και με τον Μάικ Μπορντέν στα τύμπανα και τον αιώνιο κιθαρίστα του συγκροτήματος, Τόνι Αϊόμι, σχηματίζουν τη νέα σύνθεση των Black Sabbath. Στις 11 Νοεμβρίου επανήλθε στο συγκρότημα και ο ντράμερ Μπιλ Γουόρντ στη θέση του Μπορντέν και στις 4 και 5 Δεκεμβρίου του 1997 έδωσαν τις πρώτες τους συναυλίες μαζί, μετά από δεκαπέντε χρόνια, στο “NEC” του Μπέρμιγχαμ, στη γενέτειρα του συγκροτήματος. Στις 20 Οκτωβρίου του 1998, οι δύο αυτές συναυλίες κυκλοφόρησαν στο διπλό ζωντανό άλμπουμ “Reunion”.

Στις 21 Μαΐου του 1998, ο Μπιλ Γουόρντ έπαθε καρδιακή προσβολή και αντικαταστάθηκε ως το τέλος της χρονιάς από τον Βίνι Άπις. Τον Ιανουάριο του 1999, ο Γουόρντ επέστρεψε για την αμερικανική περιοδεία του συγκροτήματος μαζί με τους Pantera. Την επόμενη χρονιά, ο Όσμπορν και ο Αϊόμι κυκλοφόρησαν σόλο δίσκους και οι Black Sabbath επέστρεψαν στο στούντιο το 2001 για να δουλέψουν σε νέο υλικό, διαδικασία η οποία διακόπηκε λόγω της επιστροφής του Όσμπορν στις υποχρεώσεις του για την προσωπική του καριέρα.

Τον Αύγουστο του 2002, κυκλοφόρησε το διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ “Past Lives” με ζωντανές ηχογραφήσεις από τη δεκαετία του ’70, ενώ περιελάμβανε και το ανεπίσημο ζωντανό άλμπουμ “Live at Last”, που είχε εκδοθεί το 1980 και είχε ανέβει στο #5 στη Μεγάλη Βρετανία.

Τον Ιούνιο του 2004, το πέμπτο μέλος του συγκροτήματος, Τζεφ Νίκολς (πλήκτρα) αντικαταστάθηκε από τον Άνταμ Γουέικμαν. Στις 25 Ιουνίου του 2005, οι Black Sabbath εμφανίστηκαν για δεύτερη φορά στην Ελλάδα, στο φεστιβάλ “Rockwave” μπροστά σε 30.000 οπαδούς τους. Στις 13 Μαρτίου του 2006, οι Black Sabbath έγιναν και επισήμως, μέλος του Rock and Roll Hall of Fame και την αμέσως επομένη κυκλοφόρησε η συλλογή “Greatest Hits 1970-1978”.

Η επιστροφή του Ντίο στους Black Sabbath

Τον Μάρτιο του 2006, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο συνεργάστηκε ξανά με το συγκρότημα, (παρόλο που η επίσημη σύνθεση του θεωρούνται ακόμη οι Όσμπορν/Αϊόμι/Μπάτλερ/Γουόρντ) για ένα νέο πρότζεκτ με την ονομασία Heaven and Hell. Το 2007, η εταιρεία τους κυκλοφόρησε τη συλλογή “Black Sabbath: The Dio Years” και το νεοσύστατο συγκρότημα περιόδευσε με τον Βίνι Άπις για άλλη μια φορά, στα τύμπανα. Το 2009, κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ των Heaven and Hell με τίτλο “The Devil You Know”. Ο Τόνι Αϊόμι δήλωσε “ότι και να κάνουμε είναι στην ουσία Black Sabbath, είτε έχει την ονομασία Black Sabbath είτε Heaven and Hell”. Πάντως επισήμως, Black Sabbath θεωρείται η κλασική σύνθεση του συγκροτήματος.

Τον Μάιο του 2009, ο Όσμπορν κατέθεσε μήνυση κατά του Αϊόμι για παράνομη χρήση του ονόματος των Black Sabbath. Ο τελευταίος δήλωσε ότι είναι το μοναδικό μέλος που παρέμεινε στο συγκρότημα καθ’ όλη την πορεία του και ότι τα υπόλοιπα μέλη έχασαν τα δικαιώματα του ονόματος κατά τη δεκαετία του ’80.

Στις 16 Μαΐου 2010, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο πέθανε από καρκίνο του στομάχου και τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς σταμάτησαν τη νομική τους διαμάχη, ο Όσμπορν με τον Αϊόμι.

Η επανένωση των Black Sabbath και νέο άλμπουμ

Στις 11 Νοεμβρίου 2011, η αρχική γραμμή μελών του συγκροτήματος ανακοίνωσε την επανένωση της και παράλληλα την ηχογράφηση ενός νέου δίσκου. Δύο μήνες αργότερα, ο Τόνι Αϊόμι διαγνώστηκε με λέμφωμα, αναγκάζοντας το συγκρότημα να αναβάλει την ευρωπαϊκή του περιοδεία, εκτός από τις εμφανίσεις τους στο “Download” και το “Lollapalooza festibal”.

Το Φεβρουάριο του 2012, ο Μπιλ Γουόρντ ανακοίνωσε ότι δε θα συνεχίσει με τους Black Sabbath και το συγκρότημα συνέχισε με session μουσικούς στη θέση του ντράμερ.

Το Μάιο του 2012 έδωσαν την πρώτη τους συναυλία με τον ντράμερ Τόμι Κλούφετος και ξεκίνησαν να ηχογραφούν το νέο τους δίσκο. Στις 13 Ιανουαρίου του 2013, ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του νέου δίσκου με την ονομασία “13” και επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας στις 11 Ιουνίου 2013. Στις 18 Απριλίου, κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ του νέου δίσκου με τίτλο “God Is Dead?”, με το συγκρότημα να ανακοινώνει μία γκεστ εμφάνιση στο τελευταίο επεισόδιο του 13ου κύκλου της σειράς “CSI: Crime Scene Investigation”.

Ο δίσκος γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία ανεβαίνοντας στην κορυφή των βρετανικών και των αμερικάνικων τσαρτ, ενώ το “God Is Dead?” κέρδισε το βραβείο Γκράμι για την καλύτερη μέταλ εκτέλεση και το συγκρότημα περιόδευσε σε όλο τον κόσμο ξεκινώντας από την Αμερική το καλοκαίρι του 2013 και συνεχίζοντας στην Ευρώπη στο τέλος της χρονιάς.

Τον Σεπτέμβριο του 2014, έγινε γνωστό ότι το συγκρότημα θα ξεκινούσε να δουλεύει για το εικοστό και τελευταίο του άλμπουμ μέσα στο 2015, κάτι που αναιρέθηκε λίγους μήνες αργότερα από τον Όζι Όσμπορν, με το τους Black Sabbath να ανακοινώνουν ότι η τελευταία τους περιοδεία με τίτλο “The End” θα πραγματοποιηθεί από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο του 2016. Παράλληλα, το συγκρότημα πωλούσε στους πάγκους των συναυλιών του, το ΕΡ “The End”, το οποίο αποτελούνταν από κομμάτια προερχόμενα από τις ηχογραφήσεις του “13”, όπως και ζωντανές εκτελέσεις από συναυλίες της περιοδείας του δίσκου.

Μέλη του συγκροτήματος

  • Τόνι Αϊόμι – κιθάρα, πλήκτρα (από το 1969)
  • Γκίζερ Μπάτλερ – μπάσο, πλήκτρα (1969-85, 1990-94, 1997-)
  • Όζι Όσμπορν – κύρια φωνητικά, φυσαρμόνικα (1969-79, 1997-)
  • Μπιλ Γουόρντ – ντραμς, κρουστά, φωνητικά (1969-80, 1982-85, 1994-2012)
  • Ντέιβ Γουόκερ – κύρια φωνητικά (1977-78)
  • Τζεφ Νίκολς – πλήκτρα, μπάσο, κιθάρα (1979-2004)
  • Ρόνι Τζέιμς Ντίο – κύρια φωνητικά (1979-82, 1991-92)
  • Κρεγκ Γκρούμπερ – μπάσο (1979)
  • Βίνι Άπις – ντραμς (1980-82, 1991-93, 1998)
  • Ίαν Γκίλαν – κύρια φωνητικά (1982-84)
  • Μπεν Μπέβαν – ντραμς, κρουστά (1983-84, 1987)
  • Ρον Κιλ – κύρια φωνητικά (1984)
  • Ντέιβιντ Ντονάτο – κύρια φωνητικά (1984-85)
  • Έρικ Σίνγκερ – ντραμς (1985-87)
  • Ντέιβ Σπιτζ – μπάσο (1985-86)
  • Γκλεν Χιουζ – κύρια φωνητικά (1985-86)
  • Ρέι Γκίλεν – κύρια φωνητικά (1986-87)
  • Μπομπ Ντέισλι – μπάσο (1986)
  • Τόνι Μάρτιν – κύρια φωνητικά (1987-97)
  • Τέρρι Τσάιμς – ντραμς (1987)
  • Τζο Μπερτ – μπάσο (1987)
  • Κόζι Πάουελ – ντραμς (1988-91, 1994-95)
  • Λώρενς Κοτλ – μπάσο (1988-89)
  • Νιλ Μάρεϊ – μπάσο (1989-91, 1994-95)
  • Μπόμπι Ροντινέλι – ντραμς (1993-94, 1995)
  • Μπραντ Γουίλκ – ντραμς, κρουστά (2012-13)

Η δισκογραφία των Black Sabbath

  • Black Sabbath (1970)
  • Paranoid (1970)
  • Master of Reality (1971)
  • Black Sabbath Vol. 4 (1972)
  • Sabbath Bloody Sabbath (1973)
  • Sabotage (1975)
  • Technical Ecstasy (1976)
  • Never Say Die! (1978)
  • Heaven and Hell (1980)
  • Mob Rules (1981)
  • Born Again (1983)
  • Seventh Star (1986)
  • The Eternal Idol (1987)
  • Headless Cross (1989)
  • TYR (1990)
  • Dehumanizer (1992)
  • Cross Purposes (1994)
  • Forbidden (1995)
  • 13 (2013)

Ζωντανά albums των Black Sabbath

  • Live Evil (1982)
  • Cross Purposes Live (1995)
  • Reunion (1998)
  • Past Lives (2002)
  • Live at Hammersmith Odeon (2007)

Επίσημο site: www.blacksabbath.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *