Ένας κόσμος χωρίς εκείνον δεν χωράει στη φαντασία
Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς πώς θα έμοιαζε το rock and roll αν ο Jimmy Page δεν είχε βάλει ποτέ τα χέρια του σε μια κιθάρα. Από τα παιδικά του χρόνια, το έξι-χορδο ήταν κυριολεκτικά προέκταση του σώματός του. Ένα αγόρι από τα προάστια του Λονδίνου που μεγάλωνε με την αίσθηση ότι κάτι μεγάλο ετοιμαζόταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και ήθελε διακαώς να το αγγίξει. Αυτή η πείνα δεν ήταν τυχαία. Ήταν το πρώτο υλικό από το οποίο φτιάχτηκαν αργότερα οι Led Zeppelin.
Στη δεκαετία του 1950, η Βρετανία ζούσε σε μια παράξενη μουσική απομόνωση. Ενώ στις ΗΠΑ το rock and roll έκαιγε τα πάντα στο πέρασμά του, στο Ηνωμένο Βασίλειο το BBC και οι περισσότεροι mainstream ραδιοφωνικοί σταθμοί αρνούνταν κατηγορηματικά να παίξουν έστω και μια νότα αυτής της επαναστατικής μουσικής. Για έναν νεαρό που δεν είχε ακόμα μπει στα έφηβα χρόνια του και προσπαθούσε να βρει τον δρόμο του μέσα σε αυτόν τον ήχο, τα εμπόδια ήταν πραγματικά και απτά.
Όταν η μουσική ήταν προνόμιο, όχι δεδομένο
Σε μια εποχή που δεν υπήρχαν streaming πλατφόρμες, αλγόριθμοι ή YouTube, η ανακάλυψη μουσικής απαιτούσε κόπο και τύχη. Το ραδιόφωνο ήταν το κυρίαρχο μέσο, και αφού αυτό έκλεινε την πόρτα στο rock and roll, οι νέοι της Βρετανίας έπρεπε να βρουν άλλους τρόπους. Η ζωντανή εμπειρία μιας συναυλίας ήταν από τις λίγες πραγματικές διεξόδους. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η πληγή του Page: μια θρυλική εμφάνιση της δεκαετίας του ’50 που δεν κατάφερε να δει, παρόλο που προσπάθησε να βρει τρόπο να μπει.
Η λεπτομέρεια αυτή δεν είναι απλώς μια ανεκδοτολογική περιέργεια. Είναι ένα παράθυρο στην ψυχοσύνθεση ενός καλλιτέχνη που διψούσε για ήχους που το σύστημα γύρω του επίσης απέκλειε. Ο Page δεν έγινε μεγάλος παρά τα εμπόδια. Έγινε μεγάλος εξαιτίας της επιμονής με την οποία τα παρέκαμψε, ένα ένα.
Το υλικό που φτιάχνει τους θρύλους
Αυτές οι στερήσεις της νιότης διαμόρφωσαν έναν μουσικό που δεν αντιμετώπισε ποτέ τη κιθάρα ως απλό εργαλείο, αλλά ως μέσο διαφυγής, ανατροπής και έκφρασης. Ό,τι δεν κατάφερε να βιώσει ως θεατής, το έφτιαχνε ο ίδιος από το μηδέν. Τα αποτελέσματα αυτής της πείνας τα άκουσε ο κόσμος μερικά χρόνια αργότερα: από τα Led Zeppelin ως τα session recordings που στόλισαν αμέτρητα βρετανικά singles της δεκαετίας του ’60, ο Page έγινε το κεντρικό νεύρο μιας ολόκληρης εποχής.
Κάποιες φορές, αυτό που σου λείπει σε σχηματίζει πιο βαθιά απ’ ό,τι αυτό που έχεις.