Υπάρχουν συνεργασίες που σχεδιάζονται επί χρόνια και καταλήγουν στο πουθενά, κι υπάρχουν κι εκείνες που γεννιούνται από μια στιγμή, σχεδόν τυχαία, και αφήνουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της μουσικής. Οι Traveling Wilburys ανήκουν αταμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Ένα βρετανοαμερικανικό supergroup που δεν έπρεπε να συμβεί ποτέ, κι όμως συνέβη με τον πιο φυσικό τρόπο που μπορεί κανείς να φανταστεί.
Το γκαράζ του Dylan και μια ιδέα που άργησε να ωριμάσει
Η σπορά έγινε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του Cloud Nine, του άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1987 και σηματοδότησε την επιστροφή του George Harrison στο προσκήνιο. Ο Jeff Lynne, συμπαραγωγός στο δίσκο, θυμάται ότι ο Harrison πρότεινε να φτιάξουν μαζί ένα συγκρότημα περίπου δύο μήνες μετά την έναρξη των ηχογραφήσεων. Τότε συζήτησαν και τα υπόλοιπα μέλη: ο Harrison επέλεξε τον Bob Dylan, ο Lynne τον Roy Orbison. Ακόμα και το όνομα του συγκροτήματος γεννήθηκε εκεί, μέσα από ένα αστείο. Όταν ο Harrison έλεγε για τα ηχογραφικά λάθη που έπρεπε να κρυφτούν στο μιξάζ, χρησιμοποιούσε τη φράση “we’ll bury them” και από αυτή την αστεία συντόμευση προέκυψε το “Wilbury”. Το “Traveling” πρότεινε ο Lynne, αντικαθιστώντας το αρχικό “Trembling” που είχε σκεφτεί ο Harrison.
Η φιλία που τροφοδότησε το εγχείρημα χτίστηκε αθόρυβα. Τον Οκτώβριο του 1987, ο Harrison και ο Lynne γνώρισαν τον Tom Petty, όταν οι Tom Petty and the Heartbreakers περιόδευαν στην Ευρώπη ως support act του Dylan στην περιοδεία Temples in Flames. Η φιλία συνεχίστηκε στο Λος Άντζελες, όπου ο Lynne ξεκίνησε να δουλεύει με τον Petty στο σόλο άλμπουμ του τελευταίου, Full Moon Fever, αλλά και με τον Orbison στο Mystery Girl, το άλμπουμ-επιστροφή του πολυαγαπημένου του ήρωα. Ο Harrison είχε ήδη περιγράψει δημόσια το όνειρό του για τους Wilburys σε ραδιοφωνική συνέντευξη στο Rockline τον Φεβρουάριο του 1988, μιλώντας για ένα άλμπουμ με «φίλους».
Η B-side που έγινε αρχή
Τον Απρίλιο του 1988, η Warner Bros. Records ζήτησε από τον Harrison ένα κομμάτι ως B-side για την ευρωπαϊκή κυκλοφορία του single “This Is Love” από το Cloud Nine. Κατά τη διάρκεια ενός δείπνου με τον Lynne και τον Orbison, ο Harrison ζήτησε τη βοήθειά τους. Με κανένα επαγγελματικό στούντιο διαθέσιμο τόσο άμεσα, η ηχογράφηση έγινε στο γκαράζ-στούντιο του Dylan στο Μαλιμπού, με τον Petty να προστίθεται στην παρέα. Και οι πέντε μουσικοί, ο Dylan, ο Harrison, ο Lynne, ο Orbison και ο Petty, κάθισαν μαζί και έφτιαξαν το “Handle with Care”. Το αποτέλεσμα ήταν τόσο δυνατό που η εταιρεία αρνήθηκε να το θάψει ως B-side. Ήταν πολύ καλό για μια τόσο περιορισμένη κυκλοφορία.
Το Vol. 1 και η σκιά του Orbison
Εκείνη η τυχαία συνάντηση οδήγησε στην ηχογράφηση ενός ολόκληρου άλμπουμ. Το Traveling Wilburys Vol. 1 κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1988 και έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από κοινό και κριτικούς, συμβάλλοντας μάλιστα στην αναζωογόνηση της καριέρας τόσο του Dylan όσο και του Petty. Το 1990 κέρδισε Grammy για την Καλύτερη Rock Ερμηνεία από Ντουέτο ή Συγκρότημα. Η χαρά, όμως, ήταν επισκιασμένη: ο Roy Orbison πέθανε τον Δεκέμβριο του 1988, λίγες μόλις εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Οι υπόλοιποι τέσσερις συνέχισαν ως κουαρτέτο και κυκλοφόρησαν το 1990 το Traveling Wilburys Vol. 3, με τον σκόπιμα άτοπο αριθμό να λειτουργεί ως αφοπλιστική αυτοσαρκαστική χειρονομία. Το συγκρότημα έμεινε αδρανές μετά το 1991, χωρίς ποτέ επίσημη επανένωση. Ο Harrison έφυγε το 2001, ο Petty το 2017. Σήμερα, μόνο ο Dylan και ο Lynne παραμένουν εν ζωή για να θυμούνται εκείνο το απόγευμα στο γκαράζ του Μαλιμπού.