Οι Kamelot κυκλοφόρησαν το «Dark Asylum», τον δέκατο τέταρτο δίσκο της καριέρας τους. Την παραγωγή υπογράφει και πάλι ο Sascha Paeth, ενώ τη μίξη και το mastering έκανε ο Jacob Hansen. Το concept album εκτυλίσσεται στο RavenHill, ένα ίδρυμα που ξεκίνησε ως καθεδρικός ναός και κατέληξε άσυλο, όπου επιστήμη, θρησκεία και τρέλα συνυπάρχουν κάτω από την ίδια στέγη.
Στην ιστορία περιπλανιέται μια ψυχή χωρίς όνομα, παγιδευμένη ανάμεσα σε μάσκες και θρυμματισμένες αναμνήσεις, σε αναζήτηση ταυτότητας και λύτρωσης. Ο Thomas Youngblood περιγράφει τον δίσκο σαν κατάβαση στο σκοτάδι που σταδιακά γίνεται αφύπνιση. Ο Tommy Karevik μιλά για ένα ταξίδι στους κρυφούς θαλάμους του ανθρώπινου μυαλού. Το άλμπουμ περιλαμβάνει δεκαπέντε κομμάτια, με εκτενή θεατρική αφήγηση μέσα σε έναν νεο-βικτωριανό κόσμο.
Guests και tracklist
Στο «Ashen World» συμμετέχει η Ignacia Fernández. Το ομώνυμο «Dark Asylum» ανοίγει με αφηγηματική παρέμβαση της Kiara Huber. Στο «Sanctuary» ενώνονται οι φωνές της Clémentine Delauney και της Fernández. Στο «One Last Masquerade» εμφανίζεται ο Tobias Sammet, γνωστός από τη συνεργασία του με τον Karevik στους Avantasia. Το «Beneath The Moon (Tunglið)» φέρνει το βιολί της Lea-Sophie Fischer των Eluveitie, με φωνητικά από τις Rannveig Sif Sigurðardóttir και Sólveig Sara Leupold. Στα πλήκτρα βρίσκεται, όπως πάντα, ο Oliver Palotai.
Το «Dark Asylum» ακολουθεί τα «Haven», «The Shadow Theory» και «The Awakening». Σύμφωνα με το press kit της κυκλοφορίας, η εικαστική ταυτότητα «συνεχίζει» το ύφος των προηγούμενων δίσκων, με την ίδια σκοτεινή, κόκκινη παλέτα και τη μοναχική φιγούρα σε δραματική φωτοσκίαση.
Στην κριτική του δίσκου, το Rocking.gr σημειώνει έντονη αίσθηση déjà vu, με τη φόρμουλα δραματικό intro – ανθεμικό single – μπαλάντα με guest – θεατρικό τρακ τίτλου να επαναλαμβάνεται πιστά από τους προηγούμενους τρεις δίσκους. Η ίδια κριτική αναδεικνύει τον Karevik ως το μεγάλο ατού της μπάντας, ικανό να ανεβάζει επίπεδο ακόμη και σε πιο προβλέψιμες συνθέσεις. Το συμπέρασμα του Rocking.gr είναι πως το «Dark Asylum» δεν είναι κακός δίσκος, αλλά ένας άνετος δίσκος· το RavenHill, γράφει η κριτική, αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με άσυλο και περισσότερο με μόνιμη κατοικία για τους Kamelot.
