Υπάρχουν λίγα πράγματα που μπορεί κανείς να αμφισβητήσει για τους Pink Floyd, ακόμα κι αν η μουσική τους δεν είναι ακριβώς το είδος που βάζεις στα ηχεία μια Παρασκευή βράδυ με μπουκάλι μπύρα στο χέρι. Κάθε τους κίνηση είχε πρόθεση. Κάθε άλμπουμ ήταν ένα αρχιτεκτονικό εγχείρημα, χτισμένο γύρω από μια ιδέα που το band αρνιόταν να εγκαταλείψει στα μισά.
Αυτό ίσχυε σταθερά μέχρι το The Wall το 1979, το οποίο θεωρείται από πολλούς ως το τελευταίο album που οι Pink Floyd κατάφεραν να υπηρετήσουν πλήρως το όραμά τους, πριν τα εσωτερικά ρήγματα αρχίσουν να κοστίζουν ακριβά. Μετά από πάνω από μια δεκαετία μαζί, να χάνεις ρυθμό μόνο εκεί είναι κάτι που ελάχιστες μπάντες μπορούν να καυχηθούν.
Το τέλος μιας εποχής
Το The Final Cut το 1983 σηματοδότησε για πολλούς το πραγματικό τέλος των Pink Floyd, τουλάχιστον με την κλασική τους σύνθεση. Ο Roger Waters αποχώρησε από το band στη συνέχεια, έχοντας αφήσει τη σχέση του με τα υπόλοιπα μέλη να φτάσει σε σημείο ανεπιστροφής. Το album λειτούργησε ουσιαστικά ως ένα πολύ ακριβό, πολύ προσωπικό σόλο project του Waters ντυμένο στη φόρμα των Pink Floyd, και η ένταση που δημιούργησε αυτή η ασυμμετρία ήταν ορατή σε κάθε νότα.
Ο Waters έφυγε κουβαλώντας μαζί του την πεποίθηση ότι ήταν ο αρχιτέκτονας, το μυαλό πίσω από όλα. Και ίσως είχε δίκιο. Αλλά η ιστορία συχνά δεν ανταμείβει εκείνους που νιώθουν ότι τους ανήκει.
Η παρέκβαση που τον σημάδεψε
Το 1984, ενώ το κοινό ακόμα χώνευε την αποχώρησή του, ο Waters είχε ήδη έτοιμο υλικό για το πρώτο του σόλο album. Το The Pros and Cons of Hitch Hiking δεν ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση στη ρήξη. Ήταν μια ιδέα που είχε παρουσιάσει ακόμα και μέσα στους Pink Floyd, παράλληλα με εκείνη που τελικά έγινε The Wall, αφήνοντας το band να επιλέξει ποια από τις δύο θα ακολουθούσαν.
Το album αφηγούνταν ένα concept βασισμένο στα όνειρα ενός άντρα κατά τη διάρκεια 45 λεπτών ύπνου, με σεξουαλικές και υπαρξιακές αναφορές που το έκαναν άμεσα αμφιλεγόμενο. Στο πλευρό του Waters βρέθηκε ο Eric Clapton, του οποίου η κιθάρα έδωσε στο υλικό μια ανθρώπινη θερμοκρασία που το concept από μόνο του δεν είχε πάντα. Παραγωγός ήταν ο Michael Kamen, στενός συνεργάτης του Waters από την εποχή του The Wall.
Φιλοδοξία χωρίς αγκυροβόλιο
Το αποτέλεσμα ήταν ένα album που δεν έλειπε φιλοδοξία, αλλά του έλειπε κάτι εξίσου σημαντικό: η τριβή, η αντίσταση που προσφέρει μια ολόκληρη μπάντα όταν πιέζει πίσω στις ιδέες σου. Χωρίς εκείνη τη δημιουργική τριβή, ο Waters βρέθηκε να μιλάει κυρίως στον εαυτό του. Το κοινό άκουσε, ορισμένοι εκτίμησαν, αλλά η αίσθηση μιας μεγάλης παρέκβασης ήταν δύσκολο να αγνοηθεί.
Το The Pros and Cons of Hitch Hiking δεν κατέστρεψε τη φήμη του Waters, αλλά έδειξε με σαφήνεια πόσο διαφορετικός ήταν ο δρόμος που είχε μπροστά του από εκείνον που είχε αφήσει πίσω. Μερικές φορές, το να φεύγεις από κάτ