Ο Billy Idol, γεννημένος William Broad στις 30 Νοεμβρίου 1955 στο Λονδίνο, έφερε την ενέργεια του πανκ στο mainstream ροκ της δεκαετίας του 1980, με το χαρακτηριστικό σαρδόνιο χαμόγελο και τα ξεβαμμένα μαλλιά να γίνονται εικόνα-σήμα κατατεθέν της εποχής του MTV.
Τα πρώτα βήματα στο πανκ
Πριν γίνει σόλο σταρ, ο Idol ήταν τραγουδιστής των Generation X (1976-1981), ενός από τα πρώτα βρετανικά πανκ συγκροτήματα να αγγίξει το mainstream κοινό, με επιτυχίες όπως το «Ready Steady Go». Η σκηνή του Λονδίνου εκείνης της εποχής, με τους Sex Pistols και τους Clash να πρωτοστατούν, διαμόρφωσε καθοριστικά το ύφος και τη στάση του.
Η μετακόμιση στη Νέα Υόρκη και τα σόλο hits
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Idol μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησε σόλο καριέρα σε συνεργασία με τον κιθαρίστα Steve Stevens. Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά από τραγούδια που έγιναν συνώνυμα με την εποχή του MTV: «White Wedding» (1982), το ομώνυμο άλμπουμ-ορόσημο Rebel Yell (1983), «Eyes Without a Face», «Mony Mony» και «Cradle of Love» (1990).
Εικόνα και κληρονομιά
Η εμφάνισή του — δερμάτινα ρούχα, ξεβαμμένα μαλλιά, το χαρακτηριστικό μισό χαμόγελο — έγινε τόσο αναγνωρίσιμη όσο και η μουσική του, καθιστώντας τον μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της οπτικής κουλτούρας του MTV. Παρά ένα σοβαρό ατύχημα με μοτοσικλέτα το 1990, συνέχισε να ηχογραφεί και να εμφανίζεται ζωντανά για δεκαετίες, παραμένοντας μια από τις πιο αναγνωρίσιμες γέφυρες ανάμεσα στο πανκ και το mainstream ροκ.
