Στην Πλατεία Νερού, στις 25 Ιουλίου, έκλεισε η φετινή διοργάνωση του Release Athens με μια τριπλέτα σχημάτων που δεν θα συναντούσε κανείς εύκολα στο ίδιο billing: τους ολλανδούς Epica να ανοίγουν, τους θρυλικούς Savatage σε σπάνια συναυλιακή επιστροφή στην Αθήνα και τους Sabaton να κλείνουν τη βραδιά ως headliners. Η μέρα ήταν πιθανότατα και η τελευταία που το φεστιβάλ φιλοξενείται στον συγκεκριμένο χώρο, γεγονός που πρόσθεσε ένα επιπλέον συναισθηματικό βάρος στη βραδιά.
Epica: «Sensorium» και βάρος στο «Aspiral»
Το σεστέτο της Simone Simons και του Mark Jansen άνοιξε το πρόγραμμα κάτω από δυνατό ήλιο, με το δεύτερο μικρόφωνο να χρειάζεται λίγο χρόνο για να ισορροπήσει και τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου να μην βρίσκεται εκεί ειδικά για τους Epica. Παρά ταύτα, το «Sensorium» έσβησε νωρίς κάθε αμφιβολία, ενώ η επιλογή να δοθεί βάρος στο περσινό «Aspiral» αντί για μια πιο «greatest hits» λογική κρίθηκε γενναία. Το «Cry For The Moon» έφερε το πρώτο απόλυτο highlight με τις μικροφωνικές πάσες στο «forever and ever», το «Unchain Utopia» ανέβασε κι άλλο τους τόνους και το «Beyond The Matrix» χάρισε χαμόγελα πριν έρθει ο αποχαιρετισμός, νωρίτερα απ’ όσο θα ήθελε το κοινό.
Savatage: επιστροφή στην Αθήνα και συγκίνηση με το «Believe»
Για τους Savatage ήταν η πρώτη συναυλιακή εμφάνιση στην Αθήνα μετά τον Ιανουάριο του 2002 και το Σπόρτινγκ, και η αναμονή δικαιώθηκε πλήρως. Ένα σύντομο ορχηστρικό «Morphine Child» άνοιξε το δρόμο για το «Dead Winter Dead», με τον ήχο να στέκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα παρά το φορτωμένο σχήμα δύο κιθάρων, δύο πληκτρολόγων και δεύτερων φωνητικών. Στιγμές όπως το «Sirens», το «Tonight He Grins Again» και το πολυφωνικό «Chance» λειτούργησαν σαν αλυσίδα από «magik moments», ενώ στο «Believe» ο απών Jon Oliva συνδέθηκε ζωντανά από το στούντιο, με sing along και προβολή φωτογραφιών του αείμνηστου Criss Oliva να συγκίνησε βαθιά το κοινό. Το φινάλε ανήκε σε τέσσερα ομότιτλα κομμάτια τεσσάρων δίσκων: το «Gutter Ballet» σήκωσε την Πλατεία στο πόδι, το «Edge Of Thorns» ακολούθησε με φωναχτό sing along, το «Power Of The Night» έφερε το μοναδικό καπνογόνο της βραδιάς και άνοιγμα pit, και το «Hall Of The Mountain King» έκλεισε με το πιο βροντερό sing along της βραδιάς.
Ο Zak Stevens ερμήνευσε συγκλονιστικά, ο Chris Caffery «έκλεψε» τη παράσταση από τον Al Pitrelli χάρη σε ένα setlist πιο στραμμένο στα χρόνια του Criss, ο Jeff Plate ήταν υποδειγματικός στα τύμπανα και ο Johnny Lee Middleton, ο πιο σταθερός κρίκος του σχήματος εδώ και τρεις δεκαετίες, συνόδευαν οι Paulo Cuevas και Shawn McNair στα πλήκτρα και τα φωνητικά. Σε 80 λεπτά χωρέθηκαν 15-16 κομμάτια:
- Morphine Child (intro)
- Dead Winter Dead
- Jesus Saves
- This Is The Time (1990)
- Strange Wings
- Sirens
- Lights Out
- Handful Of Rain
- Miles Away
- Tonight He Grins Again
- Chance
- Believe
- Gutter Ballet
- Edge Of Thorns
- Power Of The Night
- Hall Of The Mountain King
Sabaton: pyro, τεθωρακισμένο και «Ghost Division»
Η ανακοίνωση των Sabaton ως headliners είχε προκαλέσει συζητήσεις για το κατά πόσο «αξίζουν» τη θέση, ωστόσο η εμφάνιση απάντησε με τον δικό της τρόπο: οι Σουηδοί έχουν επενδύσει πολλή δουλειά στο stage show τους, το οποίο είναι σήμερα από τα πιο εντυπωσιακά και πομπώδη στο είδος. Το «Ghost Division» άνοιξε τη βραδιά με φωτιές, εκρήξεις και ένα πελώριο ερπυστριοφόρο όχημα να λειτουργεί ως βάση για το drum kit. Στη συνέχεια ξεχώρισαν το ιαπωνικής έμπνευσης «Yamato», το πρόσφατο «Crossing The Rubicon» με visuals λεγεωνάριων, το κλασικό «Primo Victoria» και το καταληκτικό «To Hell And Back». Ακόμη και στην πιο ήρεμη στιγμή, το μπαλαντικό «Christmas Truce», αγκαλιασμένα ζευγάρια τραγουδούσαν μαζί με τη μπάντα, επιβεβαιώνοντας πόσο μεγάλο και αφοσιωμένο είναι το κοινό που έχουν χτίσει οι Sabaton στην Ελλάδα.
Η βραδιά στην Πλατεία Νερού συνόψισε έτσι τρεις διαφορετικές εκδοχές του heavy/power ήχου, με τους θαυμαστές των Savatage να ζητούν πλέον ανοιχτά ένα ολόκληρο headline show του σχήματος στην Αθήνα.
